Oficjalna strona wsi Biniew

Wieś Biniew pierwszy raz wymieniona jest w dokumencie historycznym Kapituły Poznańskiej z dnia 13 listopada 1405 roku. W przywileju tym biskup poznański, Wojciech Jastrzębiec przeznaczył dziesięciny z 25 wsi, położonych między Odolanowem a Kaliszem, dla wikariuszy Katedry Poznańskiej. Zatwierdził tym samym Kolegium Misjonarskie przy Kaplicy Wniebowzięcia NMP. Obecnie wznosi się tam tzw. „Złota Kaplica”, kryjąca groby pierwszych władców z dynastii piastowskiej.
     Wieś stanowiła własność rycerską. Obejmowała miejscowości: Górzno, Gałązki, Lewków, Łąkociny, Raszków. Starszymi udokumentowanymi pochodzeniem sąsiadami Biniewa są: Bieganin - 1292 rok, Sobótka - 1301 r., Będzieszyn - 1352 rok, Gutów i Szczury - 1401 r.
     Pierwsze obszerniejsze wzmianki o Biniewie pochodzą z połowy XVI wieku. W 1559 roku Biniew był własnością Droszewskich herbu WCZELE. Istniał w tym okresie browar i karczma. Od 1567 roku Biniew jest własnością braci Prusak. Od 1579 roku został podzielony na dwa działy, z których jeden liczył 21/8 łanu a drugi 31/2 łanu (łan około 16,5 ha) i były własnością Rafała Brzechty i Macieja Droszewskiego. W 1610 roku Biniew przeszedł w ręce Marcina Nowowiejskiego. W latach 80 XVII wieku dzierżawcą był Stanisław Lutomirski.
     Właścicielem Biniewa w roku 1780 był Jan Czyżewski, który połowę wsi przekazał małżonkom Piotrowi i Konstancji Wierzchlejskim. Siedem lat później na terenie wioski znajdowało się 19 chałup, w tym gościniec, w którym piwo sprzedawał poddany Kazimierz Frątczak. W gościńcu tym mieszkał także bednarz „luźny”, czyli nie będący chłopem pańszczyźnianym, o imieniu Jan. Oprócz tego, we wsi mieszkał włodarz Franciszek, komornicy: Franciszek Król, stary stajenny właściciela imieniem Walenty, wdowa Kunegunda Jakubowa, Błażej Szałaga, Augustyn Kasprzak. We wsi mieszkali też chałupnicy: Marciniak, Walenty Wilczak, Karol Frątczak, Paweł Frątczak (olejnik), Jan Jabłoński, Błażej Jańczak, Wit Stefaniak, Michał Grzesiak, Wawrzyn Józczak, Idzi Tomczak, Maciej Tomczak, Grzegorz Frątczak i chłop o imieniu Walenty. Jedną z chałup zajmował kowal kontraktowy Jan Tyll.
     W 1789 roku Teodor Kossecki herbu RAWICZ odsprzedał wieś Kajetanowi Zajączkowi z Wrzącej koło Kalisza. Obowiązki w tym roku określono w sposób następujący: „robią trzy dni w tydzień bydłem lub ręczno, tłuki dwa odbywają w żniwa, len pelą, otrą i sztuki przędą, kapustę wycinają, sieką, obsypują, pelą, rozsadę sadzą, kaszę robią, chmiel obierają, piwo robią na zaciąg, drzewa ile trzeba przywieść i porąbać powinni, trzodę i bydło pasą kolejno, orać lasek 6, a radlić osiem zawsze, stróża koleją”. Oprócz tego dawali dworowi następujące daniny: „każdy na świętego Marcina kapłonów 2, a na Wielkanoc jaj 2 mendele, płacą podatek do skarbu Rzeczypospolitej, księdzu proboszczowi do Górzna mesznego żyta wielkiej miary miar trzy a owsa tyleż co rok”.
     Komornicy pracowali na pańskim trzy dni w tygodniu ręczno, tłuki odbywali jak chałupnicy i od właściciela winni zakupić żyta 12 mendli, jęczmienia 2 składy, tyle samo grochu.
     W okresie I Rzeczypospolitej Biniew, jak cały rejon ostrowski, należał do województwa i starostwa kaliskiego.
     W roku 1793 nastąpił drugi rozbiór I Rzeczpospolitej, w którym uczestniczyły Prusy i Rosja. Prusy zajęły całą Wielkopolskę. Już w dniu 15 stycznia 1793 r. Król Pruski Fryderyk Wielki, wydał deklarację uzasadniającą wkroczenie wojsk pruskich na ziemie Rzeczpospolitej. Kolumna wojsk pruskich pod dowództwem gen mjr von Polinitza manewrowała z Dolnego Śląska przez Leszno i Wschowę, aby w dniu 15 lutego zająć tereny w pobliżu Ostrowa i Grabowa, gdzie połączyła się z inną kolumną wojsk pruskich pod wodzą gen mjr von Frankeberga. Dla utrwalenia panowania pruskiego w Ostrowie pozostawiony został szwadron huzarów.
     W kwietniu zaczęły działać pruskie komisje królewskie, które przejmowały władzę z rąk urzędników polskich. Na terenie województwa kaliskiego działały dwie dwuosobowe komisje królewskie, które inwentaryzowały mienie i opisywały szczegółowo stan gospodarki.
     Ziemie polskie zajęte podczas drugiego rozbioru otrzymały nazwę Prus Południowych i zostały podporządkowane Generalnemu Dyrektorium, czyli centralnej władzy administracyjnej, w ramach której utworzono odrębny departament prowincji. Prusy Południowe początkowo podzielono na dwa departamenty z siedzibami w Poznaniu i Piotrkowie. Departamenty dzieliły się na powiaty (Kreis), w skład których nie wchodziły miasta tworzące odrębne jednostki administracyjne. Na czele powiatu stał radca ziemski (Landrat). Departament piotrkowski składał się z 27 powiatów, a poznański z 7 powiatów. Po kilku latach z części departamentu piotrkowskiego utworzono nowy departament kaliski, w którym znalazł się powiat odolanowski obejmujący 187 miejscowości. W powiecie tym znalazły się Biniew i Szczury.
     Miasta wyłączono spod władzy landrata i podlegały inspekcjom podatkowym. Miasta powiatu odolanowskiego podlegały inspekcji podatkowej w Kaliszu.
     Władze pruskie dążyły do umocnienia swojego panowania na ziemiach polskich. Landrat mający do pomocy sekretarza, poborcę podatkowego i egzekutora odpowiadał za ściąganie podatków i pilnowanie kasy powiatowej. Odpowiadał także za nadzór policyjny. Władze pruskie preferowały ewangelików, oraz szlachtę polską.
     Na terenie powiatu odolanowskiego nadal przeważała własność szlachecka, średnia i drobna. Wartość przeciętnej wsi nie była wielka i wynosiła 15000 - 20000 talarów. Największą majętnością szlachecką były dobra przygodzickie należące do Radziwiłłów, obejmujące miasto Ostrów oraz wsie: Bledzianów, Chynowa, Dębnica, Górzyce Wielkie i Małe, Janków Przygodzki, Jaskółki, Krepę, Lamki, Nadstawki, Nowe Kamienice, Pruślin, Przygodzice, Radów, Szklarkę Przygodzką, Świelgów, Topolę Wielką i Małą, Wtórek, Wysocko Wielkie, Zacharzew i Zębców oraz przylegające do tych wsi osady, pustkowia, kolonie, folwarki, posterunki leśne, huty szklane, karczmy, cegielnie i młyny. Właścicielem dóbr przygodzkich był Michał Hieronim Radziwiłł, który wprowadził nowoczesną i wzorową administrację, zagospodarował nieużytki, unowocześnił gospodarkę stawną i leśną, oraz browary i gorzelnie.
     Z dóbr szlacheckich najwyżej szacowano wartość Sobótki (50 tys. talarów), Ociąża (40 tys. talarów), Szczur (39 tys. talarów), Blizanowa (30 tys. talarów) i Lewkowa (30 tys. talarów). Na wsi władze pruskie wprowadziły urząd sołtysa, który za zgodą właściciela wsi, wybierany był przez gromadę, a zatwierdzony przez landrata. Sołtysowi do pomocy przydzielano ławników. Sołtys rozkładał na poszczególne gospodarstwa podatki, przydzielał kwatery i podwody do wojska, zarządzał majątkiem gromadzkim, opiekował się biednymi i wykonywał różne czynności zlecone przez laudrata. W zamian za wykonywanie tych zadań, otrzymywał od właściciela wydzielony specjalnie na ten cel grunt.
     Poczynania władz pruskich nie zyskały aprobaty społeczeństwa polskiego, które w 1794 roku poparło powstanie kościuszkowskie. Jako jeden z pierwszych rozpoczął powstanie Paweł Skórzewski herbu DROGOSŁAW (1744 - 1820), stojąc 22 sierpnia 1794 r. na czele siły zbrojnej byłego województwa kaliskiego. Paweł Skórzewski urodzony w Mącznikach odziedziczył po ojcu Antonin, wieś Rososzycę, a z czasem powiększył swój majątek o wsie: Dobra, Szczury, Wysocko Wielkie, Radlice oraz miasto Raszków. W powstaniu wsławił się jako dowództwa kawalerii w bitwie pod Łabiszynem. Po klęsce Kościuszki pod Maciejowicami opuścił on oddziały wielkopolskie pod Piotrkowem. Nie była to pierwsza i ostatnia wojna, w której Paweł Skórzewski brał udział. Już w 1768 roku, jako 22 - letni młodzieniec, przystąpił do konfederacji barskiej w Wielkopolsce i jako pułkownik walczył na czele oddziału jazdy wystawionej własnym kosztem. W dobie pierwszego rozbioru Polski (1772 r.) podjął walkę z wojskiem pruskim, a następnie przez kilka lat był więziony w twierdzy kostrzyńskiej. Po zwolnieniu z twierdzy został w 1778 r. wojskim mniejszym kaliskim, w 1780 r. miecznikiem, a następnie w 1785 r. łowczym kaliskim. W następnych latach otrzymuje kolejne tytuły. W 1787 roku zostaje podstolim poznańskim, a w 1792 r. stolnikiem kaliskim. Otrzymuje Order Św. Stanisława i Białego Orła.
     W 1799 roku Paweł Skórzewski nabył wieś Biniew. Gdy wojska napoleońskie w 1806 roku wkroczyły do Wielkopolski Paweł Skórzewski przyprowadził Henrykowi Dąbrowskiemu do Poznania kilkaset ochotników. W dniu 7 listopada 1806 r. Skórzewski niespodziewanie zajął Kalisz, biorąc do niewoli całą załogę pruską. Otrzymał też nominację na naczelnika wojskowego departamentu kaliskiego Księstwa Warszawskiego. W 1812 roku był marszałkiem pospolitego ruszenia szlachty departamentu kaliskiego, w którego granicach znalazł się powiat odolanowski.
     W 1816 roku Paweł Skórzewski został przez cara Aleksandra I mianowany wojewodą kaliskim i senatorem. Mieszkał w Parczewie. Był żonaty z Konstancją z Wężyków oraz z Eleonora ze Szczanieckich, z którą miał córkę Antoninę i synów: Józefa, Walentego, i Prokopa. Syn Walenty odziedziczył jego dobra na terenie Wielkiego Księstwa Poznańskiego, które utworzone zostało w wyniku kongresu wiedeńskiego.
     Tak, jak całe Prusy, ziemia Wielkiego Księstwa Poznańskiego podzielone zostały na prowincje, regencje i landatury. Nadal istniał powiat odolanowski, który uległ jednak znacznemu zmniejszeniu, gdyż odpadł od niego rejon pleszewski, oraz części wschodnie będące pod zaborem rosyjskim. Liczba miejscowości w powiecie zmniejszyła się z 187 do 127. Biniew pozostał w granicach powiatu odolanowskiego. Sąsiednie miejscowości: Górzno, Bieganin, Gutów i Sobótka należały do powiatu pleszewskiego. Od roku 1816 siedzibą landrata był Ostrów.
     Pod względem policyjnym powiat dzielił się na 5 okręgów: odolanowski, lewkowski, przygodzicki, skalmierzycki i rososzycki. Biniew należał do okręgu lewkowskiego. Jego właścicielem był Walenty Skórzewski. W połowie lat czterdziestych wieś liczyła 38 domów i 286 mieszkańców. Walenty Skórzewski posiadał na terenie powiatu rozległe dobra, które ustępowały tylko wielkością dobrom przygodzickim Radziwiłów i posiadłościom księcia Turn Taxis. Do Skórzewskego należało miasto Raszków.
     liczące 1638 mieszkańców, oraz następujące wsie w okręgu lewkowskim: Jelitów, Pogrzybów, Rąbczyn, Sulisław, Raszkówek, Skrzebowa, Będzieszyn, Biniew, Szczury, Szczurawice, Brygidki, młyn Białynia, karczma Zmyślona. Oprócz tego do Skórzewskiego należały posiadłości w okręgu rososzyckim: Westrza, Piaski, Parczew, Radników, Zmyślona i młyn Górski.
     Kolejnym dziedzicem Biniewa od roku 1819 był wnuk Pawła, Walenty, ożeniony z Brygidą z Rybińskich właścicielką Szczur, skąd nazwa majątku w Szczurach - Brygidki. W tym czasie Biniew liczył 20 domów i 134 mieszkańców. W latach 1832 - 1833 przeprowadzone zostało uwłaszczenie chłopów, połączone z regulacją i separacją gruntów majątkowych od gruntów chłopskich. Podstawę prawną uwłaszczenia stanowiła ustawa z dnia 8 kwietnia 1823 roku i była to pierwsza wielka reforma rolna na ziemiach polskich. Po uwłaszczeniu ustawały stosunki feudalne, a zapanowały nowe, kapitalistyczne, oparte na własności środków produkcji. Folwarki stawały się z tym momentem przedsiębiorstwami kapitalistycznymi, a szlachta przekształciła się w ziemian. Uwłaszczeniem objęto tylko najbogatszych chłopów, a wszystkich pozostałych pozbawiono prawa do ziemi.
     Wtedy to przeniesiono 13 gospodarstw włościańskich na grunty oddalone o około 700 metrów na zachód od zabudowań majątkowych. Wytyczono nową drogę na zachód w kierunku lasu, równolegle do bezimiennego potoku (obecnie kanału) dopływu Niewody, (Niedzwiady). Wzniesiono nowe budynki, pierwszym było gospodarstwo Walczaka i dalej pozostałe 12 gospodarstw. Właściciele majątków dążyli do okrojenia udziałów chłopskich i oddanie we władanie gorszych gruntów, częściowo zalesionych. W 1842 roku przebudowano 12 gospodarstw włościańskich ze Szczur na południowe pola Biniewa, a pozostałe 5 na pola Będzieszyna.
     Uwłaszczenie było procesem długotrwałym, który zakończył się w powiecie odolanowskim dopiero w końcu lat 60 XIX wieku. W rezultacie wsie podzieliły się na dwie części: chłopską i folwarczną. Folwarki stanowiły obszary dworskie, których przełożonymi byli ich właściciele. Z części chłopskiej utworzono gminy, na czele których stali sołtysi. Tak właśnie powstała obecna wieś Biniew.
     W 1832 roku władze pruskie odebrały szlachcie stanowiska wójtów, a w 1837 r. wprowadzono urząd komisarza obwodowego. Komisarzom obwodowym podlegały gmina i obszary dworski na określonym terenie. Właściciele majątków powiększali obszar ziemi uprawnej poprzez karczowanie lasów. Do 1840 roku wykarczowane zostały całe połacie lasów, a znaczna część z nich została przetrzebiona. W efekcie cena drewna na terenie powiatu wzrosła dwukrotnie. Władze pruskie starały się także propagować nowe formy użytkowania gruntów: zaniechania trójpolówki i wprowadzenie płodozmianu. W latach pięćdziesiątych płodozmiany stosowano w większości folwarków. W gospodarstwach chłopskich tradycyjnie stosowano jeszcze trójpolówkę. W wielu gospodarstwach zwiększano zyski majątków, poprzez hodowlę bydła, oraz budowę gorzelni, cegielni i olejarni. Zwiększył się obszar gruntów, na których uprawiano rzepak.
     W pierwszej połowie XIX wieku wzrosła wydajność upraw roślinnych. Z jednego ziarna otrzymywano 10 ziaren prosa, 6-7 ziaren pszenicy, żyta i owsa, 5 ziaren jęczmienia i 4 ziarna grochu. Z jednego szefla sadzeniaków otrzymywano 8 szefli ziemniaków.
     W latach 1820 - 1867 stale rosło pogłowie bydła, owiec i nierogacizny. Szczególnie dynamicznie rosło pogłowie koni, a systematycznie w takim samym stopniu zmniejszało się pogłowie wołów. Wydaje się, że taka sytuacja wynikała ze zmiany techniki uprawy ziemi. Wykorzystywane dotychczas do tego rodzaju prac woły zastępowano szybszymi i silniejszymi końmi.
     W latach czterdziestych XIX wieku powiat odolanowski, pod względem policyjnym, dzielił się na 5 następujących okręgów: odolanowski, lewkowski, przygodzicki, rososzycki i skalmierzycki.
     Biniew należał do okręgu lewkowskiego, który obejmował także wsie: Czekanów, Kwiatków, Lewków, Karski, Franklinów, Słaborowice, Gremblów, Szczury, Będzieszyn, Młynów, Skrzebowa, Raszkówek, Jelitów, Sulisław, Pogrzybów, Przybysławice, Rąbczyn oraz folwarki: Bagatela, Marczewskie, Stary Staw, Nowy Staw i karczmy Piaski, Szczygliczka, Zmyślona. Do okręgu należały również wsie: Lewków Olendry i Szczury Olendry, które dzisiaj trudno zlokalizować. Łącznie na terenie okręgu istniało 546 domów, w których mieszkało 5525 osób.
     Biniew w tym okresie był największą wsią w północnej części powiatu odolanowskicgo, gdyż Słaborowice należące do Zecha posiadały 27 domów i 222 mieszkańców, Szczurawice 21 domów i 227 mieszkańców, Szczury 17 domów i 226 mieszkańców, a Będzieszyn 18 domów i 216 mieszkańców.
     Od 1846 roku majątek Biniew stał się własnością Antoniny Melanii Skórzewskiej i jej męża Arnolda, hrabiego Skórzewskiego dziedzica majętności raszkowskiej. Od 1869 roku majątek był w rękach spadkobierców, dzieci Melanii i Arnolda - Leona, Kazimierza i Klaudii. W 1870 roku Biniew, wraz z dobrami Szczury i Raszkówek, objął samodzielnie Kazimierz hrabia Skórzewski z Raszkowa.
     W 1872 roku rozpoczęto budowę jednotorowej linii kolejowej Poznań - Kluczbork. Budowa tej linii o długości 176 km trwała 3 lata. Trasa Poznań - Kluczbork została oddana do eksploatacji, w dniu 10 grudnia 1875 r. W latach 1887-1888 wybudowano drugi tor na całym odcinku Poznań - Kluczbork. Równocześnie z budową linii kolejowej budowano stację Biniew. Stacja była wyposażona w dodatkowy tor tzw. wymiankowy dla pociągów i posiadała tor do rozładunku i wyładunku towarów. Do obsługi pasażerów były urządzone poczekalnie i kasy sprzedaży biletów. Do 1914 r. była na stacji restauracja - bar, gdzie podróżni mogli się posilić. Do wsiadania i wysiadania podróżnych służyły perony. Przy stacji powstawały budynki mieszkalne dla pracowników kolei. Do obsługi ruchu pociągów i podróżnych było na stałe zatrudnionych od 12 do 15 pracowników. Ponadto do utrzymania i stałej konserwacji torów i sygnalizacji na przyległych odcinkach, było zatrudnionych od 20 do 30 robotników. W nocy z 27 na 28 grudnia 1918 r. Wybucha Powstanie Wielkopolskie. Polscy kolejarze biorą w nim aktywny udział. Już w pierwszym dniu powstania „Straż Ludowa” zajmuje i obsadza wszystkie dworce kolejowe w miastach na terenie Wielkopolski. Przyczyniło się to w znaczny sposób do osiągnięcia końcowego zwycięstwa Powstania i przyłączenia całej Wielkopolski do niepodległej Polski.
     Kierownictwo nad kolejami przejęli polscy kolejarze, chociaż w pierwszym okresie były trudności, ponieważ w latach zaborów Polacy zatrudniani byli tylko na stanowiskach robotniczych, a po wyzwoleniu musieli przejąć całą administrację. Szybko się z tym uporali i już w 1919 r. ruch pociągów odbywał się normalnie, a stacja Biniew wykonywała swoje zadania. Do prowadzenia ruchu pociągów stacja posiadała posterunek dyżurnego ruchu i dwie nastawnie, oraz posterunek odstępowy Górzno. Na każdym posterunku było zatrudnionych po trzech pracowników, którzy wykonywali swoją służbę na zmiany po 12 godzin. Całością pracy kierował zawiadowca stacji, który był również kasjerem.
     Przewóz towarów, załadunek i wyładunek wagonów kształtował się sezonowo, wzrastał jesienią, ponieważ decydującym był przewóz produktów rolnych. Okoliczne dwory wysyłały swe towary do przerobu i na eksport, a otrzymywały węgiel i nawozy sztuczne. Pracownicy kolei byli umundurowani, a za swą pracę byli dobrze wynagradzani. Mieli prawo do urlopów wypoczynkowych i do emerytury. Większość pracowników należała do związków zawodowych (ZZK) oraz do organizacji paramilitarnych (KPW) - Kolejowe Przysposobienie Wojskowe. Dlatego potocznie kolejarzy nazywano drugą armią. Wszyscy pracownicy i ich rodziny byli objęci kolejową służbą zdrowia.
     Agresja Niemiec na Polskę w dniu 1 września 1939 r. przerwała prace kolei. Część pracowników kolejowych została ewakuowana w kierunku Warszawy. Po wkroczeniu Niemców na teren Polski przejęli tym samym kierownictwo koleją. Na Stacji Biniew wysiedlono z domów kolejowych polskich pracowników i osiedlono Niemców, którzy zajęli stanowiska zawiadowcy stacji i dyżurnych ruchu. Na stanowiska robotnicze, po dokonanej weryfikacji, zatrudniono niektórych byłych polskich kolejarzy. Polscy pracownicy byli pod stałym nadzorem Niemców. Na ramieniu musieli nosić białą opaskę z napisem „Deutsche Reichsban”. Czas pracy był wydłużony do 10 i więcej godzin dziennie, bez prawa do wynagrodzenia za dni wolne od pracy i prawa do urlopu. Za najdrobniejsze przewinienia były nakładane surowe kary. W czasie okupacji Polacy mogli korzystać z przejazdu koleją tylko za specjalną, imienną przepustką wydawaną przez urzędy gminy. Przejazd odbywał się w wyznaczonych wagonach „Für Polen”.
     W drugiej połowie 1940 roku Niemcy, planując agresję na Związek Radziecki, rozpoczęli rozbudowę i modernizację stacji Biniew. Dobudowali dodatkowo trzy tory stacyjne dla wymiany pociągów i zmiany parowozów. Pobudowali łącznicę Franklinów - Stary Staw, która połączyła linię poznańską i łódzką z pominięciem węzła Ostrów Wlkp. Miało to usprawnić i przyspieszyć transport zaopatrzenia na Wschód. W następnych latach Niemcy wybudowali na stacji Biniew dwie nowe nastawnie, lecz już nie zdążyli ich uruchomić.
     Zawiadowcą stacji został przedwojenny zawiadowca Bukowski Józef. Dyżurnymi ruchu zostali Cyplik Stefan, Cepa Piotr, Grabarczyk Antoni, Walczak Jan. Dyżurnymi peronowymi zostali Adamiak Franciszek, Hadrych Wojciech, Kręgielski Antoni. Na nastawni pracę podjęli ponownie Horyza Tomasz, Błoch Antoni, Adamek Jan, Russek Józef. Na posterunku odstępowym Górzno zatrudniono ponownie Przybylskiego Józefa, Chmielarza Józefa, Szczepaniaka Piotra. Utrzymaniem w sprawności torów na stacji i przyległych szlakach zajął się Idziorek Wojciech jako toromierz.
     W pierwszych dniach po wyzwoleniu ruch pociągów ograniczał się tylko do transportów wojskowych. Dopiero po zakończeniu wojny uruchomiono pociągi pasażerskie i towarowe do przewozu towarów, szczególnie węgla dla ogółu powstającej gospodarki kraju.
     W 1947 roku uruchomiono na stacji Biniew dwie nowe nastawnie, w których całkowicie zostało zcentralizowane nastawianie zwrotnic i sygnałów.
     Przewóz pasażerów systematycznie się zwiększał, szczególnie ludzi dojeżdżających do pracy. Rośnie także przewóz towarów.
     Stacja obsługiwała stałych klientów. Byli to: Gminna Spółdzielnia Samopomocy Chłopskiej w Biniewie i Raszkowie, Państwowe Gospodarstwo Rolne w Biniewie, Sobótce i Gutowie, Cegielnia w Moszczance i Sobótce, Składowisko Lasów Państwowych. W okresie jesieni dokonywano przewozu buraków cukrowych dla Cukrowni Witaszyce i lnu dla Roszarni Witaszyce. Ilość wagonów podstawianych na tor załadunkowy i wyładunkowy towarów wynosiła średnio dziennie 10-20 sztuk.
     Stacja Biniew przepuszczała na dobę około 120 pociągów towarowych i 20 składów pociągów osobowych, które miały postój na stacji dla przewozu podróżnych. W latach 1973-1975 została przeprowadzona budowa elektrycznej sieci trakcyjnej na linii od Ostrowa Wlkp. do Poznania.
     Po dokonanej transformacji w 1989 roku, cała gospodarka narodowa popadła w stagnację.